Hiperdoncja to nieprawidłowość polegająca na nadliczbowości zębów. Dodatkowe zęby mogą mieć budowę prawidłową lub stanowić twory zębopodobne.  Wyróżnia się hiperdoncję rzeczywistą, która dotyczy zębów stałych oraz hiperdoncję rzekomą, związaną z tym, że zęby mleczne przetrwały mimo wyrośnięcia uzębienia stałego. Przykładem tej anomalii jest meziodens, czyli ząb pośrodkowy, który może wyrosnąć pomiędzy przednimi zębami szczęki lub żuchwy. Zazwyczaj ma stożkowy kształt, jego obecność może przyczynić się do stłoczenia zębów, diastemy, a także opóźnienia wyrzynania zębów stałych oraz ich przemieszczenia. Przyczyny hiperdoncji nie są  do końca poznane, jednak łączy się je z zaburzeniami rozwojowymi. Zęby nadliczbowe występują najczęściej u osób z rozszczepem podniebienia oraz zespołami chorobowymi o podłożu genetycznym.