Ropień zęba to potoczne określenie ostrego ropnego zapalenia tkanek znajdujących się wokół wierzchołka korzenia zęba. Zazwyczaj przyczyną powstawania ropnia jest stan zapalny tworzący się w zębie lub w jego okolicy. Stan zapalny rozwija się w miazdze, a następnie bakterie, które go powodują przedostają się z kanału korzenia do tkanek otaczających ząb. Najczęściej ropień objawia się silnym bólem oraz puchnięciem. Wyróżnić można trzy rodzaje ropni: okołowierzchołkowe, podokostnowe i podśluzówkowe. W ropniu okołowierzchołkowym stan zapalny zlokalizowany jest tylko w miazdze zęba i tkankach wokół wierzchołka korzenia. W następstwie niewyleczonego stanu zapalnego pojawia się ropień podokostny. Wysięk ropny dochodzi do okostnej, powodując jej odwarstwianie, przez co dolegliwości bólowe coraz bardziej się nasilają. Ropień podśluzówkowy jest ostatnim etapem nieleczonego zapalenia – pojawia się, gdy ropa dostaje się pod błonę śluzową. Towarzyszą mu objawy takie jak: wygórowanie dziąsła oraz obrzęk otaczających tkanek (policzków, jamy ustnej, warg i okolicy podoczodołowej).